| Di', levos mi l' okulojn montaren, Ĉar mia help' ja venas de Vi. Pacon Vi donas en tempo de l' ŝtorm'. De mia fort' Vi la font', De mia viv' Vi la fort', La manojn levas mi en plena laŭd'. Amen! Amen! | Lord, I will lift my eyes to the hills Knowing my help is coming from You. Your peace You give me in time of the storm. You are the source of my strength, You are the strength of my life, I lift my hands in total praise to You. Amen! Amen! |
| Malriĉul' 'as mi Malriĉul' 'as mi Mi silentas prie Ja pro tio, eble, Malriĉul' 'as mi Kun terpeco de terpomoj Kaj terpeco de kukurboj Nemalproksime al la val' Kaj tutapude al la kral' Kaj kelkafoje prosperas Kaj kelkafoje senfruktas Malriĉul' 'as mi Malriĉul' 'as mi Mi silentas prie Ja pro tio, eble, Malriĉul' 'as mi Disfloras je l' sama sezon' Kaj la rev' kaj la malĝoj' Ambaŭ l' anim' kaj la tero Sinnutras per klopodado Kaj kelkafoje prosperas Kaj kelkafoje senfruktas Nu, kial? Kial? Ve, miaj rikoltoj! Ve! Kial? Kial? Malriĉul' 'as mi Ve! Kial? Kial? | ¡Pobrecito soy! ¡Pobrecito soy! Yo nunca lo digo Tal vez que por eso Pobrecito soy Tengo un cerquito de papas Y otrito de zapallal, El uno cerca del abra, El otro junto al corral, Y a veces se logran, Y a veces se pierden ¡Pobrecito soy! ¡Pobrecito soy! Yo nunca lo digo Tal vez que por eso Pobrecito soy Van floreciendo mis sueños A la par de mis tristezas, También precisa cuidados El alma como la tierra Y a veces se logran Y a veces se pierden ¿Y como será? ¡Ay! ¡Mis cosechitas! ¿Y como será? Pobrecito soy! ¿Y como será? |
| Kio fariĝas kun revo prokrastita? Ĉu, kiel sunumata rosino, ĝi elsekiĝas? Aŭ, ĉu sepsiĝas kiel ulcero— Kaj tiam pusas? Ĉu ĝi fetoras kiel putra viando? Aŭ, ĉu krustiĝas kaj sukerumiĝas— kiel siropa dolĉaĵo? Eble, kiel peza ŝarĝo, ĝi nur fleksiĝas. Aŭ ĉu detonacias? | What happens to a dream deferred? Does it dry up like a raisin in the sun? Or fester like a sore— And then run? Does it stink like rotten meat? Or crust and sugar over— like a syrupy sweet? Maybe it just sags like a heavy load. Or does it explode? |
| Aujourd'hui rassemblés, Dieu le Père et Bouddha et Krishna et Allah dans un même gynécée. Tous en ont gros sur le cœur, c'est pourquoi le meeting. C'est pourquoi le meeting En effet en ce jour, deux mille ans après Christ, force leur est d'avouer leur échec: les humains sont méchants et la Terre est cruelle. Et la terre est cruelle "Je désire tout de suite prendre le crachoir", dit Bouddha le gros tas dans un sursaut sans gloire. "Pour ma part ce ne sont ni les guerres ni les famines qui me prennent la tête." "Non, ce serait plutôt la conception ratée à la base de l'humain: la sélection naturelle. Par exemple, le martyre le pire qu'on puisse endurer n'est-il pas avant tout la laideur chronique?" La laideur chronique "Quand je pense à cette fille que j'ai vue à Macao, tellement moche et sans talent. À chaque fois qu'elle aimait, son amour se serrait dedans elle comme un ulcère d'estomac qui lui tenaillait l'intérieur." Son amour se serrait dedans elle comme un ulcère d'estomac qui lui tenaillait l'intérieur Allez, hop! Un peu de sincérité! Le monde est à pleurer. "Ce n'est rien" dit Allah, toujours contradictoire. "Je connais des obèses incapables de voir un frigidaire sans frémir d'angoisse." Sans frémir d'angoisse "Honteux et défaitistes, ils traînent la nuit dans les salles à manger, et le jour rasent les murs, ennemis des miroirs." Ennemi des miroirs "Votre vue est sommaire", rétorque Dieu le Père. "Savez-vous l'existence de ces familles de banlieue qui passent leur jeunesse à gagner un salaire à peine suffisant pour payer cette maison horrible et cette pelouse affreuse, et après vingt ans de labeur fou, les enfants les quittent et plus jamais ne les aiment." Et plus jamais ne les aiment Allez, hop! Un peu de sincérité! Le monde est à pleurer. "Mais je vois pire encore", de scander Manitou, toujours en retard et pété à mort. "Je vois le cortège des artistes ratés qui cherchent le tube à longueur de journée, et se cassent la tête pour cette pauvre fille qui chantait des ballades… Ah! cette pauvre fille pas trop belle qui chantait des balades." Le meeting va bon train; ça défoule, tout va bien. Les dieux pleurent tout leur soûl sur l'acné juvénile, les oreilles décollées, le parc Lafontaine, la retraite à 60 ans, l'amour décevant, les toilettes publiques et les rages de dents. Les toilettes publiques et les rages de dents Enfin Dieu et Bouddha et Krishna et Allah, épuisés de l'effort tombent cois, pessimistes, et regardent leurs orteils, et regardent leurs pieds. Et regardent leurs pieds Mais Dieu le Père, toujours jovial, se ressaisit: "J'ai ici, Messieurs, dans mon sac, un petit cordial dont vous me direz des nouvelles." Et voilà qu’il distribue les verres. Bouddha s'illumine – il en a lui aussi. Le saké coule à flots. Manitou a du pot, et Shiva, du haschich. Allah se retire. Et l’on vit dans le ciel Dieu le Père et Bouddha, Manitou et Krishna, bras dessus, bras dessous, ivres morts et joyeux, chanter à tue-tête au-dessus des nuages. Allez, hop! Un peu de sincérité! Le monde est à pleurer. | Hodiaŭ kuniĝis Dio la Patro, Budho kaj Kriŝno kaj Alaho en la sama harem’. Menspremo hantas la grupon, jen kial la kunvok’. Jen kial la kunvok’ Efektive, nuntempe, du mil jarojn postkriste, okulfrapas la fuŝaĵo: mavas la homar’ kaj kruelas la Ter’. Kaj kruelas la Ter’ "Lasu min paroli unue", ekkrias Budho la dikegul’, refalinte surpugen senglore. "Persone, turmentas min nek malsategoj nek militoj." "Ne, miavide, la vera problemo estas la miskoncepto baze de l’ homo, la natura selektado. Ekzemple, ĉu la plej peniga martiro ne estas antaŭ ĉio kronika malbelec’?" Kronika malbelec’ "Mi foje pensas pri tiu knabino, kiun mi vidis en Makao, tiel malbela kaj sentalenta… Ĉiufoje kiam ŝi ekamis, ŝia am’ kunpremiĝis ene de ŝi kiel stomaka ulcero." Ŝia am’ kunpremiĝis ene de ŝi kiel stomaka ulcero Nu, ek! Iom da sincereco! Kia ploriga mondo. "Negrave", asertas Alaho, ĉiam malodira. "Mi konas obezulojn, kiuj ne povas vidi fridujon sen tremeti pro angor’." Tremeti pro angor’ "Hontantaj kaj defetismaj, ili tage hantas manĝejojn kaj nokte laŭiras murojn ŝtelpaŝe, evitante spegulojn." Evitante spegulojn "Nekompleta opinio", rebatas Di’ l’ Patro. "Ĉu vi ne aŭdis pri tiuj antaŭurbaj familioj, kiuj eluzas siajn junajn jarojn lukrante salajron apenaŭ sufiĉan por pagi tiun hidan domegon kaj vomigan gazonon, kaj fine de dudek jaroj de punlaboro, la idoj forlasas la gepatrojn kaj neniam plu amas ilin." Kaj neniam plu amas ilin Nu, ek! Iom da sincereco! Kia ploriga mondo. "Eĉ pli aĉe", insistas Manitu’, kiel ĉiam malfrua kaj plej konfuzita. "Pensu pri la parado de l’ artistaĉoj, serĉante orelvermojn la tutan tagon, kaj rompante al si la cerbon por tiu povra knabino, kiu kantis sentimentalaĵojn. Aĥ, tiu povra ne tre bela knabino, kiu kantis sentimentalaĵojn." La kunveno glatas, ĉiuj senbridiĝas; malpeziĝas la koroj. La dioj priploras ĥore junecan akneon, elstaritajn orelojn, la parkon Lafontaine1, l’ emeritiĝon je sesdek jaroj, desapontajn amorojn, publikajn necesejojn kaj dentajn abscesojn. Publikajn necesejojn kaj dentajn abscesojn Fine, Dio kaj Budho kaj Kriŝnao kaj Alaho, elĉerpitaj pro la streb’, eksilentas, pesimismaj, rigardante la piedfingrojn, rigardante la piedojn. Rigardante la piedojn Sed Di’ la Patro, ĉiam gajema, revigliĝas. "Kolegoj, jen iu brandeto, kiu certe plaĉos al vi", kaj li disdonas glasojn. Budho ekridetas: ankaŭ li estis antaŭvidema. Sakeo libere defluas. Manitu’ kunportis mariĥuanon, kaj Ŝivo, haŝiŝon. Alaho eliras. Kaj oni vidis en la ĉiel’ Dion la Patro kaj Budhon, Manituon kaj Kriŝnon, brakenbrake, ebriegaj kaj ĝojaj, kantante plengorĝe super la nuboj. Nu, ek! Iom da sincereco! Kia ploriga mondo! |
| La plej bona mortmetalbando el Denton 'is du uloj, Kiuj ekde lerneje amikis. L' unua 'is Cyrus, la alia Jeff: En ties dormĉambr' ili regularpraktikis. La plej bona mortmetalbando el Denton Neniam pri nom' findecidis; Sed 'is la tri plej elstaraj post diskut' tra semajnoj Satanfingroj kaj La Murdantoj Kaj L' Malsanulejbombistoj. Jeff kaj Cyrus enkore cert-estis ke ili Plenumos mojosajn, famigajn fararojn; En skribaĵoj, do, kun pentagrama amaso Ili skizis la nomojn Sur tamburojn kaj gitarojn. Kaj Cyrus sendiĝis al fremdlernej', kie Oni diris, ke li ne povos fami; Kaj Jeff, en leteroj Senditaj al lia amik', Kreis planon por kontraŭteami. Punante la revon de iu, ne pensu Ke dankon respond' inkluzivos: La plej bona mortmetalbando el Denton Vin fine superos, postvivos. Do vivu Satan', jes, Satan'! Li vivu! Satan'! | The best ever death metal band out of Denton Was a couple of guys Who'd been friends since grade school. One was named Cyrus, the other was Jeff, And they practiced twice a week in Jeff's bedroom. The best ever death metal band out of Denton Never settled on a name; But the top three contenders After weeks of debate Were Satan's Fingers, and The Killers, and The Hospital Bombers. Jeff and Cyrus believed in their hearts they were headed For stage lights and learjets and fortune and fame; So in script that made prominent use of a pentagram They stenciled their drumheads And guitars with their names. And this was how Cyrus got sent to the school Where they told him he'd never be famous; And this was why Jeff, In the letters he'd write to his friend Helped develop a plan to get even. When you punish a person for dreaming his dream, Don't expect him to thank or forgive you: The best ever death metal band out of Denton Will in time both outpace and outlive you. Hail Satan! Hail Satan tonight! Hail Satan! Hail, hail! |
| Al av’ mia mi demandis: "Ĉu scias vi, kie Dio?" Lia vizaĝ' tenebriĝis Kaj ne venis la respondo. Li mortis ĉe sia plugil' Sen konfesio kaj preĝo Zumo de fluto kaj knaril' Por Indiana mortfesto. Mi turnis min al la patro: "Kion al ni anoncas Di'?" Gravmiena iĝis Paĉjo. Li preferis ne respondi. La minejo lin mortkaptis Sen kuracist' kaj protekto. L' oron de l' mastro koloras La sango de la ministo. En la montaro mia frat' Neniun ajn floron vidas. Malari', serpentoj kaj ŝvit', Hakistoj nur tiujn konas. Kaj forlasu la demandon: "Kie do sin kaŝas Dio?" Li evitas la arbaron, Tiu grandega moŝtulo. Mi kantadas laŭ la vojo Kaj ankaŭ kiam en prizon' Sed pli bele popolĥoro Tie kantas kordeziron. Sur tero mi vidas ion Pli gravan, ol ĉu estas Di': Ke neniu kraĉu sangon Por ies poŝojn ŝveligi. Ĉu Di' pri l' malriĉul' zorgas? Eblas ke jes, eblas ke ne. Sed ja unu fakto certas: Li manĝas ĉe l' mastroj gaste. | Un día yo pregunté: Abuelo, dónde está Dios. Mi abuelo se puso triste, y nada me respondió. Mi abuelo murió en los campos, sin rezo ni confesión. Y lo enterraron los indios, flauta de caña y tambor. Al tiempo yo pregunté: ¿Padre, qué sabes de Dios? Mi padre se puso serio y nada me respondió. Mi padre murió en la mina sin doctor ni protección. ¡Color de sangre minera tiene el oro del patrón! Mi hermano vive en los montes y no conoce una flor. Sudor, malaria, serpientes, la vida del leñador. Y que naide le pregunte si sabe donde está Dios. Por su casa no ha pasado tan importante señor. Yo canto por los caminos, y cuando estoy en prisión oigo las voces del pueblo que canta mejor que yo. Hay un asunto en la tierra más importante que Dios. Y es que nadie escupa sangre pa que otro viva mejor. ¿Que Dios vela por los pobres? Talvez sí, y talvez no. Pero es seguro que almuerza en la mesa del patrón. |
| Ĉi-nokte l' mar' trankvilas. Plenas la tajd', belkuŝas Lun' Sur l' markolar'; ĉe l' franca bord' ekbrilas Lumet', forestas; Anglaj klifoj staras; Glimaj kaj vastaj, ĉe la kalma strand'. Venu fenestren, noktvent' dolĉas nun! Nur, de la longa ŝaŭma rand' Kie, mar-renkontante, ter' lunklaras, Aŭdu! La gratan, jen, roradon De l' silikar' per ond' tirata, forte, Kaj reĵetata, kie nun altmaras1; La ondoj ekas, finas, la revoj' Tremritmas, eke lantas, porte por l' ton'2 eterna de malĝoj'. Sofoklo long-antaŭe Ĝin aŭdis ĉe l' Egea, ĝi en menson Malklarajn portis al-, refluojn, laŭe, De l' hom-mizero; ni Ĉi-sone ankaŭ trovas penson, Kiam audeblas dist-Nordmare ĝi. La Mar de l' Fid' Ja iam plenis, ĉirkaŭ l' tera bord' Ĝi kuŝis kvazaŭ zonfaldar' en rond', Sed nun aŭdeblas nur La morna, longa, fuĝa misakord' Traktanta, laŭ la spir' De l' noktvent', tristan – laŭ la rifa mur' – Kaj nudan gruzon de la mond'. Ho, kara, veru ni Unu al la alia! L' estaĵar' Kuŝanta, ŝajne, en sonĝecmalklar', En belo, jen, tioma kaj vari', Ne plenas ja de ĝoj', am', ajn-lumlamp', Certeco, dolorhelpo, nek de pac'; 'as ni ĉi tie kvazaŭ en noktspac' Kun konfuzalarmar' pri flug', penramp', Sur sensciula batalkamp'. | The sea is calm to-night. The tide is full, the moon lies fair Upon the straits; on the French coast the light Gleams and is gone; the cliffs of England stand; Glimmering and vast, out in the tranquil bay. Come to the window, sweet is the night-air! Only, from the long line of spray Where the sea meets the moon-blanched land, Listen! you hear the grating roar Of pebbles which the waves draw back, and fling, At their return, up the high strand, Begin, and cease, and then again begin, With tremulous cadence slow, and bring The eternal note of sadness in. Sophocles long ago Heard it on the Agaean, and it brought Into his mind the turbid ebb and flow Of human misery; we Find also in the sound a thought, Hearing it by this distant northern sea. The Sea of Faith Was once, too, at the full, and round earth's shore Lay like the folds of a bright girdle furled. But now I only hear Its melancholy, long, withdrawing roar, Retreating, to the breath Of the night-wind, down the vast edges drear And naked shingles of the world. Ah, love, let us be true To one another! for the world, which seems To lie before us like a land of dreams, So various, so beautiful, so new, Hath really neither joy, nor love, nor light, Nor certitude, nor peace, nor help for pain; And we are here as on a darkling plain Swept with confused alarms of struggle and flight, Where ignorant armies clash by night. |
